Αρχική > Διηγήματα > Κάποτε αγαπούσαμε

Κάποτε αγαπούσαμε

Νοέμβριος 17, 2011 Σχολιάστε Go to comments

«Δηλαδή, θες να μου πεις ότι δεν είσαι ερωτευμένος πια;» ρώτησε ο Παύλος το φίλο του που τον έβλεπε να “λιβανίζει” το ποτό του.

Ο Πέτρος κοίταζε το μισό ποτήρι βότκα που του είχε μείνει, το γυρνούσε γύρω-γύρω με το χέρι του και έπαιζε με τη μισή φέτα λεμόνι που είχε μέσα. «Δεν ξέρω αν έχω υπάρξει ποτέ ερωτευμένος», είπε τελικά.

Ο Παύλος κατέβασε μια γουλιά από το ουίσκι του και είπε: «Με δουλεύεις ρε φίλε; Εσύ δεν έχεις υπάρξει ερωτευμένος; Σε θυμάμαι άπειρες φορές να λάμπεις από ευτυχία όταν είσαι με μια κοπέλα. Αυτό γινόταν και με την Κατερίνα, ειδικά στις αρχές. Δεν ξέρω τι άλλαξε τώρα, ο έρωτας αρκετές φορές νικιέται από το χρόνο έτσι κι αλλιώς, αλλά μη μου λες ότι δεν ξέρεις αν ήσουν ποτέ ερωτευμένος… Ξέρω εγώ! Και από τη στιγμή που έχουμε υπάρξει έστω και μία φορά ερωτευμένοι –έστω και μισή φορά διάολε!– είναι μέσα μας, υπάρχει και θα υπάρχει για πάντα!»

Ο Πέτρος γύρισε και τον κοίταξε. Του άρεσε που ο φίλος του υποστήριζε τόσο έντονα αυτήν την εκδοχή. Βαθιά μέσα του είχε σχεδόν τα ίδια πιστεύω, αλλά όταν ζεις στην πράξη μια σχέση με όλα τα προβλήματα και τις συγκρούσεις της – ω θεέ μου, στην πράξη είναι τόσο δύσκολα! Είναι δυνατόν, όμως, κάτι τόσο όμορφο να μην είναι και δύσκολο; αναρωτήθηκε ο Πέτρος. Η ευτυχία δεν χαρίζεται.

«Μπορεί να έχω να κάνω σχέση πάνω από τρία χρόνια και να “έχω βγει από το χορό”», συνέχισε ο Παύλος, «μπορεί να έχω ξεχάσει τις δυσκολίες που πρέπει να αντιμετωπιστούν, αλλά είμαι σίγουρος ότι ο έρωτας μπορεί να υπάρχει –έστω και σε λανθάνουσα κατάσταση– κάτω από όλες τις περιστάσεις, αρκεί να μην ξεχνιόμαστε, αρκεί να Τον εμπιστευτούμε…»

«Κοίταξε Παύλο, την Κατερίνα την γουστάρω πολύ. Νομίζω, όμως, ότι πλέον τη θέλω γι’ αυτά που μου προσφέρει: σεξ, μια καλή συζήτηση, έναν άνθρωπο να μ’ ακούει και να τον ακούω, τη φιλία της. Είμαι όμως ερωτευμένος; Πως ορίζεται ο έρωτας; Περνάς μια γραμμή και καταλαβαίνεις ότι ερωτεύτηκες;»

«Μιλάς για “γραμμές” και ορισμούς του έρωτα εσύ; Εσύ; Δεν πιστεύω στ’ αυτιά μου! Μια ζωή σε οδηγούσαν τα συναισθήματα και το ένστικτο, τι έπαθες τώρα; Δεν λέω, στα τριάντα που φτάσαμε πλέον, βλέπουμε τα πράγματα πιο ψυχρά, χρησιμοποιούμε περισσότερο την πουτάνα τη λογική, αλλά όχι εκεί ρε φίλε, όχι στον έρωτα. Ο έρωτας είναι… Καλά, δεν ξέρω τι είναι, αλλά σίγουρα δεν είναι υπολογισμός, δεν μπορούμε να του βάλουμε όρια, δεν φυλακίζεται…»

Τα ηχεία έπαιζαν το Hey you των Pink Floyd. Για τον Πέτρο ήταν η καλύτερη του – είχε έναν καλό φίλο, ένα ποτό, μια συζήτηση που ξέφευγε από τα καθημερινά και ένα ωραίο κομμάτι να ακούει. Είχε κατεβάσει τη βότκα του και παρήγγειλε άλλο ένα στον μπάρμαν. Πήρε και για το φίλο του, αν και ακόμα του έμεναν δύο γουλιές.

«Τελευταία δυσκολεύομαι πολύ Παύλο. Δεν είμαι πλέον σίγουρος για τον εαυτό μου, μάλλον αυτό φταίει. Αλλά γιατί να μην είμαι σίγουρος ρε γαμώτο; Εδώ και τρία χρόνια έχω βγάλει πολύ καλά λεφτά, τη δουλειά μου στην εταιρεία την αγαπάω, έχω ανθρώπους που κάνουν ό,τι λέω γιατί ξέρουν ότι μόνο έτσι θα προχωρήσουμε καλά, είμαι σχεδόν αναντικατάστατος. Παλιότερα δεν είχα σχεδόν τίποτα και τώρα έχω τη δυνατότητα όχι μόνο να ζω μια άνετη ζωή, αλλά και να δίνω ένα δυνατό ποσό κάθε μήνα στους δικούς μου για να περνάνε κι αυτοί καλά. Θα έπρεπε να νιώθω άτρωτος, κι όμως νιώθω αδύναμος. Τόσο αδύναμος…»

Ο Παύλος τον έπιασε από τον ώμο, τσούγκρισαν τα ποτήρια τους και ήπιαν από μια γουλιά. Χρειάζεται βοήθεια, σκέφτηκε. Τώρα περισσότερο από ποτέ… Με το μαλακό όμως. «Στη δουλειά σου είσαι πολύ δυνατός φίλε», του είπε. «Στη δουλειά σου είσαι άτρωτος. Για να αισθανόμαστε όμως δυνατοί γενικότερα, είναι ανάγκη να δουλεύουμε τα περισσότερα απ’ όσα απαρτίζουν την καθημερινότητα μας. Η υγεία, τα συναισθηματικά, η εσωτερική ηρεμία, ο διάλογος, η φροντίδα των αγαπημένων προσώπων και αρκετά άλλα, είναι σημαντικά πράγματα για την ψυχική μας ισορροπία. Δεν πρέπει να τα ξεχνάμε, γιατί μόνο με ψυχική ισορροπία μπορούμε να καταφέρουμε να κάνουμε λίγο καλύτερη την καθημερινότητά μας σε όλα τα επίπεδα».

Ο Πέτρος δεν μιλούσε, μόνο άκουγε με προσοχή.

Ο Παύλος άναψε τσιγάρο, πρόσφερε ένα και στο φίλο του. «Δεν θέλω να το παίξω ειδικός, ούτε ότι εγώ ο ίδιος τα έχω λύσει αυτά τα προβλήματα. Απλά μου αρέσει αυτή η συζήτηση μαζί σου, και να σου πω την αλήθεια, ό,τι λέω, περισσότερο το λέω για να με ακούσω εγώ. Ναι καλά άκουσες, τα λέω για να πείσω τον εαυτό μου και να τον πιέσω να μην ξεχνάει…»

«Είναι ωραίο αυτό που κάνεις, ακόμα κι αν το κάνεις μόνο για τον εαυτό σου», είπε ο Πέτρος.

«Πέτρο, μπορεί όλα αυτά να ακούγονται βουνό. Τελικά –εγώ πλέον έχω πειστεί–, το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι ένα ταξίδι. Ένα ταξίδι στην παιδική μας ηλικία, τότε που όλα ήταν πιο αγνά, γεμάτα φαντασία, τότε που όλα άξιζαν… Θυμάσαι ρε φίλε; Κάποτε ήμασταν σίγουροι ότι θα αλλάξουμε τον κόσμο, τώρα δυστυχώς βολευόμαστε με τα χειρότερα. Κάποτε επαναστατούσαμε, τώρα σιωπούμε. Κάποτε αγαπούσαμε…»

«Κάποτε αγαπούσαμε…» επανέλαβε ψιθυριστά ο Πέτρος.

Ο Παύλος συνέχιζε να μιλάει. Ο φίλος του όμως δεν άκουγε τίποτα, μόνο πότε-πότε κουνούσε το κεφάλι για να δείξει ότι τάχα τον πρόσεχε. Είχε κολλήσει σε αυτό το κάποτε αγαπούσαμε.

Πως είναι δυνατόν να άλλαξαν όλα μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα; αναρωτήθηκε ο Πέτρος. Τι δεν πήγε καλά; Πώς τα συναισθήματα μας, τα ένστικτα και η “καθαρή ματιά”, έγιναν ψυχρή λογική, υπολογισμός και σκληρή ανάλυση; Πώς φτάσαμε ως εδώ;

«Ακούς ρε;»

«Ναι, ναι, ακούω…» είπε ψέματα ο Πέτρος.

Το ίδιο βράδυ, όταν ο Πέτρος γύριζε σπίτι με το αυτοκίνητο του, είχε βάλει ν’ ακούει δυνατά ροκ μουσική – έπαιζε ένα CD απ’ τους αγαπημένους του Doors. Στο αίμα του στριφογυρνούσε η βότκα και στο μυαλό του η συζήτηση που είχε προηγουμένως με το φίλο του.

Γιατί “ξεχάστηκα” έτσι; αναρωτήθηκε. Γιατί άφησα να φύγει από τα χέρια μου η ουσία της ζωής μόνο και μόνο για να προσπαθήσω να τα γεμίσω χρήματα; Από μικρός άκουγα τη μάνα μου να με παροτρύνει να βγάλω λεφτά, να επικεντρωθώ σ’ αυτό για να έχω μια άνετη ζωή. Σαν να ακούω τώρα αυτό που μου επαναλάμβανε ξανά και ξανά: “η αγάπη κι ο έρωτας δεν τρώγονται”. «Δίκιο είχες μάνα», είπε φωναχτά, «αλλά όσο και να φας, δεν γίνεται αγάπη. Φαΐ είναι – δεν τρως συναίσθημα. Αυτά γιατί δεν μου τα είπες;»

Αυτό ήταν! σκέφτηκε. Αύριο είναι μια άλλη μέρα. Αύριο είναι η πρώτη μέρα του καινούργιου μου εαυτού. Θα θυμηθώ πώς είναι ν’ αγαπάς, να προσέχεις το άτομο που σ’ ενδιαφέρει, να πεθαίνεις γι’ αυτό το άτομο, να ζεις γι’ αυτό το άτομο… Τέρμα οι αναλύσεις, περνάω πάλι στα συναισθήματα και στο ένστικτο – αυτά δεν με πρόδωσαν ποτέ. Και όχι από αύριο, από τώρα θα αλλάξει αυτό. Σ’ ευχαριστώ ρε Παύλο!

Και τότε όλα σκοτείνιασαν. Καμία σκέψη δεν περνούσε από το μυαλό του Πέτρου πια. Τίποτα δεν ήταν πλέον ξεκάθαρο. Κάτι άλλαξε…

Awake… Shake dreams from your hair my pretty child, my sweet one…

Αυτοί οι στίχοι ήταν που ήρθαν πρώτα στο μυαλό του Πέτρου. Και σαν να ήταν αυτό το έναυσμα, άνοιξε τα μάτια. Από πάνω του ήταν η κοπέλα του κι ο Παύλος.

«Που είμαστε;» κατάφερε να ψελλίσει.

Η κοπέλα του έκλαιγε, δεν μπορούσε να απαντήσει, κι έτσι το έκανε ο Παύλος: «Στο ασθενοφόρο, πάμε στο νοσοκομείο. Είχες τροχαίο και πρέπει να πάμε να σε δουν».

«Α», είπε μόνο ο Πέτρος και έκλεισε πάλι τα μάτια.

«Πέτρο, μην κοιμηθείς τώρα», του είπε ο Παύλος, «έλα να μιλήσουμε, μην κλείνεις τα μάτια».

Ο Πέτρος κατάφερε να τα ανοίξει πάλι. Είδε την κοπέλα του. Χαμογέλασε. «Σ’ αγαπάω», σχημάτισε με τα χείλη του.

«Κι εγώ μωρό μου, κι εγώ!» είπε αυτή ενώ έκλαιγε με αναφιλητά.

«Παύλο…» είπε ο Πέτρος.

«Έλα ρε φίλε».

«Ευχαριστώ».

«Για ποιο λόγο;» τον ρώτησε ο Παύλος και πήγε κοντά του για να ακούσει καλύτερα.

«Με έσωσες ρε φίλε!» είπε αργά και ψιθυριστά ο Πέτρος. «Κατάφερα να δω και πάλι την ουσία. Με έσωσες! Ευχαριστώ». Έκλεισε τα μάτια και δεν τα ξανάνοιξε ποτέ…

pk.

Advertisements
Κατηγορίες:Διηγήματα
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: